|

de Werkschuit
Een creatief centrum in een boot bij de Magere Brug.
Bekijk
een filmpje
over de Werkschuit.

Dit schilderij maakte de Werkschuit mogelijk
De boot kwam er dankzij de gulheid van illustratrice
lna van Blaaderen. Zij had uit een erfenis dit schilderij
van Cézanne verkregen, verkocht dat aan het Stedelijk
Museum, waar Willem Sandberg, hartstochtelijk pleitbezorger
van de Werkschuit, directeur was, en de boot kon worden aangeschaft
en verbouwd.

Hoe ging vernieuwing nou in praktijk?
Een heel eenvoudig voorbeeld.
Een jongen tekent steeds weer een paard.
En in zijn omgeving heeft hij daar succes mee, een prachtig paard.
Maar het is wel steeds hetzelfde paard.
Dan geef je hem een in Oost-Indische inkt gedoopt takje in plaats
van een potlood. Probeer het daar eens mee.
En die jongen merkt dat het een ander paard wordt.

Een ander voorbeeld is de introductie van vingerverven, waarbij
vooral jonge kinderen hun psycho-motorische behoefte intensief gebruiken.
***
|
|
2010 Het jaar waarin geschreeuwd
moet worden om nog iets van CULTUUR te mogen behouden. Populistische
Politici benoemen het als een 'linkse hobby' en bezuinigen er
op los.
Zestig
jaar strijd voor creatiever onderwijs
Het debat over onderwijsvernieuwing is niet
nieuw
1900 De eeuw van het kind
Cultuurkritiek wordt geformuleerd door
de socialiste, pacifiste en feministe Ellen
Key uit Zweden.
1921
the New Education Fellowship
Een Engelse onderwijsinspectrice,
Beatrice Ensor, richt the New Education
Fellowship op om aandacht te vragen voor vernieuwingen in het
onderwijs.
1926 Werkplaats
Kindergemeenschap
Pedagoog Kees
Boeke (1884-1966) begint kinderen thuis les
te geven en sticht zijn school in Bilthoven waar zelfs onze vorstin
naar school gegaan is.
1931 Kinderen uiten zich
'De taal is ons gegeven om onze gedachten
te verbergen'.
Maar taal is er ook om onze medemensen te kunnen verstaan,
om contact met ze te krijgen, om onze gedachten te kunnen uiten.
1939 Overheid en Kunst
Partijbestuurder van de
SDAP en wethouder van Onderwijs en Kunstzaken te Amsterdam, Emanuel
Boekman, promoveert op Overheid en
Kunst in Nederland.
Hij is pleitbezorger van een actief kunstbeleid. zoals de nationale
regering dat na 1945 zou gaan voeren.
Het gaat uit van spreiding van kunst en kultuur onder achtergestelde
maatschappelijke groepen.
1944 Internationale
aanpak van Onderwijs
In Londen wordt onder leiding van minister
Butler vergaderd zodat direct na de bevrijding
met vernieuwing kon worden gestart.
Voor Nederland neemt Dr.
G. [Gerrit] Bolkestein, minister v Onderwijs
in ballingschap, aan de besprekingen deel. Hij pleit voor een
apart ministerie voor de kunsten.
Er moet meer schoonheid in het leven van de mensch komen.
***
1950 Het
is dit jaar zestig jaar geleden dat de Werkschuit begon
Op 20 maart 1950 is de stichting van de Werkschuit een feit en
op zaterdag 15 april, des 's middags om drie uur wordt de Werkchuit
met een toespraak door wethouder
A de Roos
officieel geopend.
Een
creatief centrum is in een boot is bij de Magere Brug en tegenover
theater Carré aangemeerd
Het doel is het onderwijs te vernieuwen en de creativiteit van
kinderen en daarmee het zelfstandig denken, te bevorderen.
Met inschakeling van kunstenaars werden nieuwe onderwijsmethoden
ontwikkeld.
De Werkgemeenschap voor Vernieuwing van Opvoeding en Onderwijs
was één van de organisaties die het naoorlogse elan
vormgaven.
En de door deze club opgerichte Werkschuit werd het laboratorium.
1953 Van
plat vlak naar ruimtelijk
Graficus Henk van Faassen [1931] raakte er in 1953
bij de Werkschuit betrokken.
Hij was student aan de Kunstnijverheidsschool, de voorloper van
de Gerrit Rietveld Academie, en docent Piet Klaasse, toen
al een gewaardeerd tekenaar, enthousiasmeerde hem voor de schuit.
Van Faassen: "Ik gaf er cursussen metaal en hout, maar aanvankelijk
kon ik nog geen zaag vasthouden.
Ik ben graficus van oorsprong en man van het platte vlak. Maar
dankzij Jan Elburg, niet alleen dichter maar ook docent
op mijn school, had ik wel enige kijk op ruimtelijke projecten."
Van Faassen gaf met collega's niet alleen cursussen aan kinderen,
maar ook aan hun ouders en waar mogelijk hun onderwijzers.
De Werkschuit
wilde niet alleen kinderen stimuleren, maar had ook een functie
als laboratorium, waarbij de kinderen de onderzoeksgroep waren.
Onderwijsvernieuwing
in handen van kunstenaars
We wilden nieuw onderwijsmateriaal ontwikkelen, de hele kijk op
onderwijs aan de orde stellen.
En dan kun je een stel kunstenaars dat wel laten zeggen, maar
het is veel waardevoller als ze zelf actief worden en hun ervaringen
met zoveel mogelijk betrokkenen delen."
Die beoogde onderwijsvernieuwing was ook geen doel op zichzelf,
ze was onderdeel van een maatschappijvisie en die was links.
Is er sprake van een 'linkse kerk' ?
Dat was al meteen duidelijk: de centrale figuur, Brecht van
den Muyzenberg [1897-1984], van oorsprong Montessori lerares,
was Kamerlid voor de communisten.
Een hoogst stevige tante die zich graag met de zaken bemoeide.
"Dan ging dat raam van haar kantoortje weer open en dan klonk
het: 'Henk, wat ben je nou weer aan het doen'.
En als ik met de kinderen op stap ging, controleerde ze of alles
bij me wel in orde was. En zat er een knoopje van mijn overhemd
los, dan naaide ze dat snel even vast."
Van Faassen heeft nog groot respect voor haar: "Zonder Brecht
geen Werkschuit."
De schuit ging in 1976 aan wal, en in
2005 viel het doek.
Maar ondertussen waren er in de Werkschuit traditie heel wat initiatieven
ontplooid, waaronder de IVKO-school, die nog steeds bestaat.
Van Faassen was er docent en hij richtte de Taaldrukwerkplaats
op, met een vergelijkbare werkwijze.
De Werkschuit kreeg een ruimer schip, maar moest uiteindelijk
toch aan wal.
Via fusies met verwante instellingen en de daarbij behorende naamswisselingen
zoals: stichting Kunstzinnige Vorming Amsterdam, SKVA, en Kunstweb,
werd het creativiteitscentrum opgeheven. Een aantal onderdelen,
zoals MK24 en de stichting Taalvorming, gingen zelfstandig verder.
Alles netjes opgeborgen in het Stadsarchief
Amsterdam
Vorig jaar heeft Henk van Faassen de inventarisatie van het Werkschuit
archief, ondergebracht in het Stadsarchief, voltooid.
En de noodzaak van onderwijshervorming is er niet minder op geworden.
"Onderwijs is een dressuurproef recht gaan zitten en Cito-toets
maken."
Paul
Arnoldussen in: "Amsterdam toen", Het Parool, 11
oktober 2010
***
Alles
is nu netjes opgeborgen in het Stadsarchief
De geschiedenis is op deze webpagina's te raadplegen
Ga daartoe naar de
index en klik op een jaartal, een
gebeurtenis of een persoon.
Bekijk een filmpje
over de Werkschuit.
Wie
nog uitgebreider wil speuren in de geschiedenis van de Werkschuit
Ga daarvoor naar: Stadsarchief
Amsterdam en kies het toegangsnummer 918
De inventaris omvat:
Archief van de stichting De Werkschuit [periode 1947-1988]
Privé archief van de schuitleidster Brecht v.d. Muijzenberg.
[periode 1951-1962]
Archieven van de rechtsopvolgers nadat de stichting De Werkschuit
in 1988 fuseert met
het Instituut voor Dramatische Vorming (IDV) en Vrije
Expressie Kinkerbuurt (VREK)
tot de Stichting Kunstzinnige Vorming Amsterdam (SKVA),
later genaamd stichting Kunstweb. [periode 1990-2005]
Het archief van de Taaldrukwerkplaats Staatsliedenbuurt,
is onderdeel van De Werkschuit en de
rechtsopvolgers, vanaf 1999 een zelfstandige stichting Taalvorming.
[periode 1974-2008]
Het archief van fotografe Frederice van Faassen, voor wat
betreft de fotografische documentatie
van het werk van de Stichting Kunstzinnige Vorming Amsterdam,
het Instituut voor Dramatische
Vorming en de Taaldrukwerkplaats. [periode 1977-2008]
***
>
hoe het begon
> index
|
|