Taalvorming is geen taalmethode maar een werkwijze
Die werkwijze kan toegepast worden binnen, of naast, de bestaande taalmethodes.
De werkwijze gaat uit van de teksten die kinderen schrijven naar aanleiding van dingen die ze zelf meemaken.

Die teksten vormen een levende leerstof
Het verschil tussen werkwijze en methode is het best te omschrijven als:
Bij een werkwijze volgt een leerkracht eigen inzichten bij de begeleiding van de taalontwikkeling van individuele kinderen op hun eigen niveau.
De leerkracht kan daarbij de werkvormen van taalvorming flexibel gebruiken.
Bij een methodische leergang ligt het handelen van de leerkracht vast en wordt de leerstof in hapklare brokjes aangeboden en bestaat uit teksten die door de samenstellers van de methode vastgelegd zijn.
Een methode benadert de leerlingen als een leeftijdsgroep, kinderen kunnen daarbij een niveauachterstand oplopen.

Taalvorming sluit goed aan bij verschillende opvattingen over de vernieuwing van taalonderwijs zoals die voor ervaringsgericht- of ontwikkelingsgericht onderwijs.

De basis voor taalvorming en taaldrukken is gelegd in de Taaldrukwerkplaats waar deze werkwijze sinds 1974 ontwikkeld is, steunend op het gedachtegoed van Celestin Freinet en Lev Vygotsky.

De regels van de taal leer je door taal te gebruiken
Met gloeiende oren zijn de kinderen op speurtocht in hun eigen teksten en komen daar alle mogelijke dingen tegen.
Dat is precies wat er bedoeld wordt met taalvorming.
Als taal boordevol interessante waarnemingen zit gaat taal leren vanzelf.

Zingeving
Er zijn veel leerkrachten die van de kinderen leren dat ze taal als een geheel moeten onderwijzen en dat ze de kinderen kunnen betrekken bij de zingeving ervan.
Deze eenvoudige zeer fundamentele constatering leidt tot opwindende veranderingen in het onderwijs.
Leg die zorgvuldig samengestelde taalmethodes en spellingsprogramma's maar even terzijde.

Taalvorming is leuker voor kinderen en voor de leerkracht
Met de taal die ze al kennen brengen de kinderen hun natuurlijke behoefte mee om te ontdekken wat er in de wereld gebeurt.
Als de school hun taal in stukjes en brokjes breekt wordt zin onzin en het is dan altijd moeilijk voor kinderen om weer iets zinvols uit onzin te maken.
Ieder abstract brokje dat aangeleerd wordt is zo weer vergeten als de kinderen doorgaan met het volgende verbrokkelde deeltje.
Docenten taalvorming geloven in kinderen en wat ze te melden hebben.
Dat is een stuk beter dan kinderen te beschouwen als lege potten die gevuld worden, of als bonken klei die gevormd moeten worden.
Leerkrachten taalvorming geven toe dat ze met plezier les geven - en wat is daar mis mee?
Leerkrachten taalvorming zijn trotse professionals!

Henk van Faassen